O Ruth Ricardzie Bruch

Poeta

Inni cieszą się zasłużoną emeryturą w tym wieku, ale ona dopiero zaczynała. W wieku prawie siedemdziesięciu lat rodowita mieszkanka St. Ingbert zaczęła publikować swoje pierwsze wiersze. W wywiadzie udzielonym reporterowi gazety Saarbrücker Zeitung w marcu 1981 roku powiedziała:

Zawsze jestem w czymś zakochany. W obrazie, książce, mężczyźnie, kobiecie, kolorze kwiatu, dźwięku głosu, rzeźbie - czasami we wszystkim i wszystkich naraz"[1].

Oczekiwanie oznacza zbieranie

Kiedy ukazał się jej pierwszy tomik poezji, Ruth Ricarda Bruch miała już 71 lat. Nosił on tytuł "Czekać znaczy zbierać". Tomik zawiera wiersze z niemal każdej dekady, którą do tej pory przeżyła. W końcu nie zaczęła pisać wczoraj. Zaczęła regularnie pisać wiersze w wieku 14 lat, a niektóre z nich znalazły się w jej pierwszej książce. Przez długi czas wahała się, czy opublikować je publicznie. W końcu uległa namowom rodziny i przyjaciół i zaczęła publikować swoje pierwsze wiersze w gazetach i magazynach. Ruth napisała swoje pierwsze teksty w wieku 14 lat o urodzinach rodziców, ślubach przyjaciół rodziny, ale także o stracie jednej z dwóch sióstr. Poważne tematy, takie jak śmierć i żałoba, powracały w jej życiu i wierszach.

Autor tekstów z Kraju Saary

Ruth Ricarda Bruch urodziła się dwudziestego grudnia 1911 roku jako córka prawnika Ludwiga Bergmanna. Pierwsze wiersze zaczęła pisać jako nastolatka. Tematyka ta szybko stała się poważna po śmierci jednej z jej dwóch sióstr i pomogła jej poradzić sobie z żałobą. Ruth ukończyła szkołę średnią w Saarbrücken w 1932 roku. Jej mąż, nauczyciel Jakob Wilhelm Bruch, zmarł młodo. Zginął w akcji podczas II wojny światowej w 1944 roku. Niektóre z jej wierszy dotyczą śmierci męża, żalu i cierpienia. Inne dają nadzieję i pocieszenie. Być może czasy, w których dorastała i liczne straty były powodem, dla którego była "zawsze w czymś zakochana" - postawa i cecha, którą wielu ludzi dzisiaj nadal chciałoby mieć. Zaledwie kilka miesięcy po publikacji jej pierwszej książki "Warten heißt Sammeln", jej syn Michael Bruch również zmarł w wieku 44 lat. Jego śmierć odcisnęła piętno na jej drugim tomiku poezji "Wind im Haar". Kontrastowało to jednak z jej zamiłowaniem do szczegółów, drobiazgów. Oprócz wierszy pełnych melancholii i smutku, jej teksty zawierają motyw marzeń: ucieczki od świata, od przemijania.

W wywiadzie z okazji swoich osiemdziesiątych urodzin powiedziała, że miłość, która pochodzi z serca, nie jest związana z wiekiem. I to by było na tyle! Jest również reprezentowana pięcioma wierszami w antologii "Glashaus", zbiorze wierszy autorów z Saary. Została ona opublikowana w 1991 roku. Nawet w podeszłym wieku nadal pisała wiersze. Pomimo żałoby i cierpienia, których doświadczyła, zawsze był jeden główny temat w jej życiu: Miłość! Ta wyraźnie wyemancypowana autorka tekstów, która wizualnie przypomina nam trochę żeńskiego Heinricha Bölla, może być tylko podziwiana. Jej sposób myślenia i lekkość uchwycona w wielu jej wierszach, w połączeniu z poważnymi tematami życia, mają potencjał, by trwać przez pokolenia.

Napisane przez: Jonathan Batz, student studiów licencjackich na Uniwersytecie Kraju Saary

_{Opublikowano: 21.10.2025; Ostatnia aktualizacja: 30.03.2026.}

Czytaj więcej / Literatura

Bruch, Ruth Ricarda: Czekać znaczy zbierać. Dillingen/Lebach 1983.

To: Wiatr we włosach. St Ingbert 1988.

Leonhardt, Katja: Weibliches Schreiben in regionalen Strukturen - Saarländische Lyrikerinnen der Gegenwart. Monachium 2008.