O Siostrze Johannie Folz

Pielęgniarka

"Poza zasięgiem wzroku, poza zasięgiem umysłu" to przysłowiowe powiedzenie. Odnosi się to do wydarzeń, ale także do ludzi. A jednak są ludzie, którzy pozostają niezapomniani, nie robiąc nic wyjątkowego ani wielkiego.

Jedną z tych osób jest siostra Johanna Folz, która do dziś żyje w pamięci mieszkańców górnego Höcherbergu. Przez ponad trzy dekady była ona centrum i duszą "Ewangelickiego Stowarzyszenia Pielęgniarek Höchen-Frankenholz-Websweiler z siedzibą w Höchen", które zostało założone w lutym 1921 r., a w 1923 r. wybudowało własny dom pielęgniarek.

"Bóg potrzebuje ludzi"

Siostra Johanna Folz, która urodziła się w St Ingbert w 1902 r. i została diakonisą w 1927 r., przybyła do Höchen w 1943 r. jako następczyni siostry Gertrud Koschick. Dzięki swojemu niestrudzonemu zaangażowaniu, dystyngowanemu i powściągliwemu sposobowi bycia, głębokiej wierze, otwartej naturze i mądremu poczuciu humoru, w imponującym stopniu urzeczywistniała ideały założyciela Misji Wewnętrznej i ruchu diakonis Theodora Fliednera, a mianowicie dobroczynność i dobroć serca, i dlatego słusznie żyje w pamięci swoich bliźnich: Niestrudzona, nawet przy wietrze i pogodzie, na swoim rowerze lub rowerze Solex, bez względu na granice wyznaniowe, podróżująca do chorych, samotnych i umierających w swoim czarnym kostiumie, z torbą chorego na bagażniku, z jasnymi oczami i wyrazistymi rysami twarzy, które błyskały wesoło i z nadzieją, czasem złośliwie, pod białą czapką.

Miała życzliwe słowo dla młodych i starszych, tu zachętę, tam pocieszenie; a kiedy miała poważny wypadek podczas swojej posługi zimą, już w podeszłym wieku, teraz podróżując z laską i autobusem, dodawała odwagi tym, którzy czasami nie widzieli drogi ani kierunku w swojej słabości. Jeśli chodzi o jej osobowość, charyzmę i zakotwiczenie w świadomości bliźnich, można ją porównać tylko z nielicznymi, być może z jej katolicką współsiostrą Seferiną, która również była dobrą duszą "Elisabethenverein" we Frankenholz przez wiele lat jako pielęgniarka. Dla niej również nie było barier wyznaniowych w jej pracy. Z perspektywy czasu jest nieco dziwne, że żadna z nich nie otrzymała żadnych państwowych odznaczeń; z pewnością by tego nie chciały, ponieważ byłoby to trudne do pogodzenia z ich ubóstwem. Ale dla nich obojga ma zastosowanie inny, wyższy zaszczyt, który jest wychwalany w Psalmie 112: "Sprawiedliwy zawsze będzie pamiętany".

6 maja siostra Johanna przeszła na emeryturę lub, jak mówią diakonisy, przeszła na emeryturę w domu macierzystym w Speyer. Pożegnano ją w wypełnionym po brzegi kościele w Höchen przy licznym udziale współwyznawców obu wyznań. Nad górnym Höcherberg panował ponury nastrój. A kiedy chór kościelny pod dyrekcją Luise Quack zaśpiewał na cześć odchodzącej pielęgniarki parafialnej: "Panie, Twoja dobroć sięga tak daleko...", wielu wyczuło pierwotne znaczenie tego hymnu pochwalnego, a niektórzy mogli zdać sobie sprawę, że Boża dobroć potrzebuje dobrych ludzi, a przynajmniej ludzi dobrej woli, aby mogła się urzeczywistnić.

Siostra Johanna Folz zmarła 26 czerwca 1992 r. w Speyer.

Napisane przez: Wolfgang Forthofer

Ten tekst został pierwotnie napisany w 2022 roku na tablicę upamiętniającą Johannę Folz na placu zabaw przy przydrożnym krzyżu w Höchen.

_{Opublikowano: 20.03.2026; Ostatnia aktualizacja: 27.04.2026.}